- To co zawsze proszę! – rzucił pospiesznie. Po czym wychylił drinka na raz i wyszedł.

Sytuacja zdarzała się na tyle często, że zainteresował się nią człowiek, który bywał w knajpie od czasu do czasu. Zaczepił więc przy okazji barmana:

- Cóż takiego pije ten człowiek, którego widzę tu ilekroć goszczę w tym miejscu? – zaciekawiony zapytał.

- Mphm, zamawia codziennie drinka o nazwie niespodzianka, ale on to pije, a działa to chyba na mnie – zamyślił się barman.

- Ale jak to? nie rozumiem – odpowiedział ten drugi.

- Jakieś choróbsko go rozkłada i lekarze dali mu ze miesiąc życia, to pewnie niespodzianką jest dla niego każdy kolejny dzień – rzucił ponuro barman.

Przybysz zerknął na karę drinków i lekko skonfundowany stwierdził, iż nie ma tam takiego drinka jak „niespodzianka”. Spojrzał wymownie na barmana:

- Pan coś kręcisz – rzekł ostro przybysz.

- Ojej, no jak już musisz wiedzieć to wyrok lekarzy zapadł rok temu, a już od pół roku nie ma tego drinka w karcie zamówień. Nie ma już do niego składników, ale co mam zrobić? Powiedzieć biedakowi, że pije wodę z cytryną?

Zabili go wspólnie, widłami, nie pytając o cel wizyty.

- Panie żółwiu, nie wie pan jak się stać sławną personą? – pytała tchórzofretka.

- Dajże mi spokój i rób swoje – odrzekł żółw, znany w okolicy jako „mędrzec”.

Pierwszym trapiącym problemem okazał się być plan budowy łodzi, niezatapialnej łodzi. Z pomocą ruszył inżynier kaczor, który na niezatapialności znał się jak nikt inny. Gorzej było ze zdobyciem materiałów. W tym przypadku Enty wskazały zajączkowi miejsce, gdzie może je znaleźć.
Budowa łodzi ruszyła pełną parą, a upór i pragnienie spełnienia marzenia nie pozwalały przerwać prac nawet na jeden dzień. Ostatnim problemem było jedzenie. Udał się więc zajączek do niedźwiedzia, gdyż słyszał, że ten nazbierał nadto zapasów na zimę i że może oddać część za półdarmo lub darmo. Wszystko poszło gładko, a przy okazji rozmowy niedźwiedź pouczył zająca jak przechowywać żywność, by ta się nie zepsuła.

Wieczorną porą, w dniu w którym zajączek ukończył budowę łódki i resztę przygotowań, przyszedł czas na refleksje „czy na pewno sobie poradzę, czy się nie zgubię, czy starczy mi sił”. Wiatr wtedy zagwizdał w jego uszy „ja Cię popchnę do przodu w chwilach słabości”, gwiazdy zdawały się mówić „my Cię poprowadzimy, gdy zgubisz drogę”. Zdezorientowany potencjalny podróżnik nie wiedział co się dzieje, lecz wtedy Ziemia cicho szepnęła „Kiedy czegoś bardzo pragniesz, cały wszechświat Ci sprzyja”.

Pierwszą z nich była „nagroda za największy blask i budzony zachwyt”. Otóż dawniej wyglądało to tak, iż Pan Diament, Pan Szafir czy Pani Szmaragdowa musiały się całymi tygodniami szlifować, pokazywać swój naturalny talent. Czasami piękno tego co prezentowali było ukryte głęboko w środku, mowa tu oczywiście o głębokim przekazie, którym niegdyś zasłynął Pan Kamień-Węgielny. Na ostatnim festiwalu wygrała Pani Plastik. Ku zdziwieniu gwiazd, publiczność wiwatowała.

Drugą nagrodą każdy się zwyczajnie znudził. Kategoria „najbardziej nieprzewidywalny scenariusz”, w którym co dwa lata, regularnie zwycięża Pani Życie. Monotonia wygrywania irytowała publiczność. Może to zwykła zawiść i zazdrość z ich strony? Przecież scenariusze niezaprzeczalnie miała najlepsze!

Gwoździem do trumny okazała się ostatnia nagroda. Kategoria jest typowa, lecz bardzo ważna, a mianowicie „największa popularność”. Zanim padnie nazwisko zwycięzcy, nadmienić trzeba, iż ponad połowa głosów, a zatem i społeczeństwa przyznała się, iż dokładnie ona przyciąga najwięcej uwagi i skupienia. Niektórzy mówili, że samo patrzenie daje im dziwną ulgę. Zwyciężczynią jest, uwaga, uwaga.. Pani Ludzka Tragedia!

- Co to, kolejny odważny? – zasyczała wiedźma.

- Przyszedłem po księżniczkę i się Ciebie nie boję – wzruszył ramionami chłopiec.

- Zatem odpowiedz na zagadkę albo w kamień się zamień, jak czernią i bielą świat pokolorować? – zła czarownica przekrzywiła głowę w oczekiwaniu na odpowiedź.

- To proste, wystarczy w czarne i białe klawisze fortepianu uderzać by kolory z nich wydobyć – młody człowiek uśmiechnął się lekko.

- Skądże taki młokos jak Ty zna odpowiedź? – zawarczała wiedźma ze złości.

- Dla kogoś, kto kolory może tylko słyszeć, wyobraźnia nie ma tajemnic – skończywszy wypowiedź uniósł głowę i spojrzał swoimi pozbawionymi blasku oczami w stronę wiedźmy.

- Witaj młodzieńcze, wiem, iż nie jest to moją sprawą, lecz skoro jest Ci tutaj tak źle, to dlaczego nie wyruszysz gdzie indziej? – zagadał do niego pan Optymizm.

- Cześć – odburknął – a jaką mam gwarancję, że gdzieś tam będzie lepiej? – rzucił z przekąsem.

- Żadnej – wzruszył ramionami podróżnik – lecz nie zaszkodzi Ci sprawdzić co się kryje za następnym krzakiem. Masz w ogóle świadomość, gdzie aktualnie żyjesz? – uniósł brwi pytając.

Chłopiec nic nie odpowiedział obawiając się podstępu.

- Chodź ze mną, coś Ci pokażę – kontynuował podróżnik nie widząc reakcji – najlepiej weź ze sobą znajomych.

Młodzieniec zebrał dwóch kolegów, gdyż więcej nie chciało iść, bo zwyczajnie nie wiedzieli w tym celu. Ruszyli za swoim przewodnikiem. W połowie drogi jeden z kolegów zrezygnował. Bolały go nogi, a wspomnieć trzeba, iż wędrowali w stronę gór nieopodal wioski. Po kolejnych dwóch godzinach, mimo wielu zbędnych słów ze strony młodych, dotarli na półkę skalną, z której rozciągał się widok na całą dolinę. Pan Optymizm zadowolony z siebie zerknął tylko na swoich towarzyszy, nie mogących zebrać szczęk z ziemi.

- Ładnie, prawda? – zaczął rozmowę podróżnik.

- Pię-knie – odrzekł na raty jeden z młodych.

- Jesteśmy po drugiej stronie gór? – zapytał drugi z nich.

- Nie, tamto w dole to wasza wioska. Jak teraz wygląda miejsce, w którym żyjecie?

- Królu mój, najjaśniejszy panie. Przybywam oto przed twe oblicze, by prosić cię o zadanie godne mej skromnej osoby. Nie mogę marnować swego talentu i ostrego niczym brzytwa miecza na jakieś drobnostki. Goblinami pod zamkiem niech uczniacy się zajmą. Zleć mnie przeto zadanie, którego nikt podjąć się do tej pory nie chciał – tutaj zaznaczyć trzeba, iż dumnie uderzył się w pierś wypowiadając ostatnie zdanie.

Król zadumał się na długie minuty i wzruszył tylko ramionami, gdy rycerz wymownie spojrzał na niego. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności błazen nadworny, w swej trójkolorowej czapeczce z dzwonkami, stał obok. Szepnął kilka słów królowi a ten uradowany, aż podskoczył na tronie. Rzekł do niego tymi słowy:

- Rycerzu mój najdzielniejszy, dostaniesz swoje zadanie. Trud, jakiego nikt do tej pory, jako tak znamienity rycerz się nie podjął. Zadanie, któremu sprostać będzie nie lada wyczynem. Podejmujesz wyzwanie? – zapytał z lekką drwiną król.

- Oczywiście mój panie – odrzekł rycerz, widocznie nie wyczuwając intencji króla – jak mam się przygotować do niego?

- Wyzwanie twoje będzie tym trudniejsze, że miecza użyć w nim ci nie wolno. Zbroję musisz zamienić na lekkie ubranie, gdyż ruchy twoje nieskrępowanymi być muszą. Pozostać masz szybki jak błyskawica i głowę masz mieć wszędzie niczym hydra. Staw się u mnie o świcie – król skinął głową na pożegnanie.

Następnego dnia, zaraz gdy słońce tylko wzeszło, rycerz stawił się u swego pana. Przydzielony mu został nadworny sekretarz do spraw wyzwań dla rycerzy, by wskazał mu jego zadanie. Udali się zatem z zamku w stronę mieściny, a wędrując, sekretarz wprowadzał śmiałka w jego zadanie:

- Przeto wiadomo Ci, że różnego rodzaju wyzwania istnieją na tym świecie. Pamiętasz zapewne, iż kiedyś otrzymałeś propozycję zabicia wiwerny, lecz stwierdziłeś, że zadanie niegodne twej klingi. Otóż znalazł się śmiałek, który wybrał się do potwora by go zgładzić, jednakże poległ w boju. Wiwerna także odniosła dużo ran i uciekła ze swego legowiska i nie zagraża już nikomu. Twoje zadanie pośrednio wiąże się z nią – sekretarz zrobił dłuższą pauzę.

- Potworzyca wróciła? Zabić gołymi rękami mam stwora? Toż to żaden problem, ukręcę bestii łeb! – napuszył się rycerz.

- Bestia nie powróciła. Będziesz walczył, ale inaczej – w tym momencie dotarli pod jeden z domków w mieście – stój, oto jest twoje wyzwanie. Tutaj mieszka wdowa po tym, który wiwernę przepędził. Mają piątkę dzieci i potrzebny jest nieustraszony rycerz, pełen poświęceń i wyrzeczeń, gotowy do boju i walki o każdy następny dzień, by utrzymać tę rodzinę i wyprowadzić na prostą drogę. Podejmujesz?

CDN

- Dzień dobry pani. Czy wie może szanowna pani jak stąd wyjść? – zapytał nieśmiało młodzieniec.

- Tam się kieruj i klaszcz w dłonie, a na pewno się wydostaniesz – powiedziała pewnie staruszka, wskazując dłonią kierunek.

Gdy chłopiec wyciągnął rękę, by podziękować swojej wybawicielce, staruszka rozpłynęła się niczym iluzja. Chłopiec nie do końca już panował nad swoimi nerwami, jednak ruszył we wskazanym kierunku klaszcząc dłońmi. Minął jeszcze paru ludzi, lecz oni jedynie rozpływali się w powietrzu, gdy tylko chłopiec zaczynał do nich mówić. Szedł więc przez jakiś czas, by napotkać młodego mężczyznę ubranego w garnitur:

- Przepraszam pana. Czy idąc tędy i klaszcząc w dłonie wydostanę się z tej dziwnej krainy? – zapytał nerwowo chłopiec.

- Otóż nie chłopcze! Musisz iść w lewo od swojego aktualnego kierunku i szeroko stawiać kroki. Nie klaszcz tyle, bo głowa mnie zaczyna od tego boleć – mężczyzna zniknął.

Chłopiec posmutniał i zamartwiał się, że nie znajdzie już wyjścia. Szedł jeszcze kawałek tym pewnym lecz dziwnym krokiem jakim radził mu mężczyzna po czym zatrzymał się i patrzył tępo przed siebie.
Po długim długim czasie, rozległo się gwizdanie. W stronę chłopca, co jakiś czas robiąc przysiad, zbliżała się rudowłosa dziewczynka. Chwilkę zajęło jej dotarcie, lecz w końcu stanęła przed nim i zapytała czy wie jak się stąd wydostać, lecz chłopiec zniknął.