Dawno dawno temu wnuczek zapytał swojej babci:

- Babciu, dlaczego ludzie nie chcą spełniać swoich marzeń?

- Wnusiu, to nie jest tak, że nie chcą. Widzisz, bardzo wielu ludzi idąc swoją drogą, tak naprawdę nie wie dokąd zmierza i co jest ich celem.

- Nie ma takich co wiedzą? – uniósł brwi ze zdziwienia młody.

- Są, połowa wie czego chce i idą obraną przez siebie drogą, a nie jak tamci – do donikąd, a tam niestety dojdą – tłumaczyła spokojnie seniorka.

- To jak wiedzą, to czemu nie spełniają marzeń? – wnuczek przekrzywił główkę.

- Wyobraź sobie takiego człowieka na drodze. Długiej i krętej z mosiężnymi drzwiami na końcu. Owy człowiek staje po wędrówce męczącej bardziej lub mniej przed tymi drzwiami. Teraz ma wybór, otworzyć albo nie, rozumiesz? – uśmiechnęła się babcia.

- Nie rozumiem, przecież każdy otworzy takie drzwi, głupio byłoby nie otworzyć – protestował wnuczek.

- Wnusiu, a gdyby za tymi drzwiami były straszne potwory? – zapytała chytrze seniorka.

- A jakie to te straszne potwory co przy marzeniach stoją? – zrezygnowanym tonem pytał wnuczek.

- Zmiany kochanie, zmiany – dokończyła babcia.

Dawno dawno temu gdzieś pośród wysokich gór, wysokich tak, że niemal sięgały nieba, żyli skrzydlaci ludzie. Byli to ludzie z wrodzonym darem do sukcesu, szczęścia i ambicji. Pewnego dnia w jednej z rodzin urodził się syn bez skrzydeł. Przerażeni rodzice zabrali malucha do proroka:

- Powiedz nam, co z nim jest nie tak? – zapytała przestraszona matka.

Prorok obejrzał niemowlaka, po czym rzekł:

- Wszystko z nim w porządku, ma rączki, ma nóżki, ma głowę, nie widzę nic nadzwyczajnego – wzruszył ramionami.

- No tak, ale nie ma skrzydeł, nie widzisz tego? – protestował ojciec.

- Ach! – klepnął się w czoło – jeżeli nie widzicie tego od razu, to ja wam powiem. Dajcie im do cholery wyrosnąć!

Dawno dawno temu w szkole podstawowej numer jeden, bo tylko jedna była w tej mieścinie, pani zadała dzieciom zadanie. Polegało na napisaniu na karteczce kim chce się zostać w przyszłości. Potem nauczycielka odczytywała zapiski podopiecznych. Dominowały odpowiedzi piosenkarka, biznesmen czy milioner. Jedna odpowiedź brzmiała: chcę być wiatrem. Pani uprzejmie zapytała, któż to napisał po czym zgłosiła się nieśmiało dziewczynka z drugiej ławki od okna.

- Dlaczego chcesz zostać wiatrem Aniu? – pani uśmiechnęła się by zachęcić dziewczynkę do odpowiedzi.

- Mama mi powtarzała, żebym nim była nie bacząc na to kim zostanę – wzruszyła swoimi drobnymi ramionkami.

- A mówiła Ci dlaczego masz zostać wiatrem? – zaciekawiła się nauczycielka.

- Tak, mama mówiła, że jeżeli nie chcę być chorągiewką, którą można obrócić w dowolną stronę, to jedynym sposobem jest zostać wiatrem.

Dawno dawno temu w niewielkim pokoju o śnieżno białych ścianach znalazł się człowiek, który nie miał pojęcia co tam właściwie robi. Obudził się siedząc na krześle, niczym nie skrępowany. Przed sobą miał człowieka ubranego w garnitur, siedzącego za biurkiem, wypełniającego dokumenty. Obok leżała walizka wypełniona pieniędzmi. Na środku blatu był wbudowany pokaźnej wielkości czerwony przycisk:

- Gdzie jestem? Kim jesteś i co ja tu robię? – rozglądał się nerwowo ten, który się przed chwilą obudził.

- Spokojnie panie Andrzeju, wszystko jest w porządku, zaraz się pan wszystkiego dowie – uspokajał człowiek za biurkiem.

- Skąd wiesz jak się nazywam? – zdezorientowany zaczął krzyczeć.

- Mam tutaj wszystko w dokumentach. Przejdę może do rzeczy, gdyż widzę, iż nic nie rozumiesz, a za kilka minut wszystko będzie dla Ciebie jasne. Otóż mam dla Ciebie propozycję. Widzisz tę walizkę? – mężczyzna zza biurka wskazał na pieniądze.

- Widzę, co z tego? Co to ma ze mną wspólnego? – irytował się już ten drugi.

- Powtarzam, spokojnie. Umowa jest taka, naciskasz czerwony guzik, pieniądze są Twoje i wychodzisz tymi drzwiami – w tym momencie pan w garniturze wskazał drzwi na lewo – jeżeli nie naciśniesz, wychodzisz tymi na prawo. Tylko tyle.

- Gdzie jest haczyk? – zmarszczył brwi ten przed biurkiem.

- Haczyk jest taki, że naciskając ten guzik, umiera jedna osoba na Ziemi. Tylko zastanów się dobrze, to możesz być Ty, ale równie dobrze jedna spośród ponad sześciu miliardów ludzi. Więcej haczyków nie ma – wzruszył ramionami ten za biurkiem.

Totalnie ogłupiony mężczyzna wstał i zaczął się kręcić po pokoju głośno myśląc. Myślał o wszelkich konsekwencjach naciśnięcia guzika po czym podszedł i go po prostu wcisnął. Nic się nie stało.

- Uff, czyli walizka jest moja? Możesz mi tylko powiedzieć czy nie zginął nikt z mojej rodziny? – zmartwił się po chwili patrząc w oczy mężczyźnie za biurkiem.

- Tak, walizka jest Twoja. Nie, nikt z Twojej rodziny nie zginął, przecież były na to znikome szanse. Przy okazji mam jeszcze do Ciebie ostatnią prośbę. Jak będziesz wychodził drzwiami na lewo, zawołaj tą osobę, którą zabiłeś, ona jest następna – mówiąc to poprawił krawat i przysunął na drugą stronę biurka wypełniony dokument zatytułowany “Bilet w wybraną stronę” z dopiskiem “Wciśnięty, skreślony”.

Dawno dawno temu w Wielkim Lesie żyła w swej norce lisia rodzina. Ojciec rudy, matka ruda i oczywiście synek także rudy. Prowadzili przeciętne życie i mięli zwyczajne, lisie problemy. Jak co sobotę lisia mama goniła swojego lisiego synka do sprzątania:

- Synku, posprzątaj tutaj, bo bałagan się narobił – powiedziała spokojnie.

- Jutro posprzątam, dzisiaj mi się nie chce – marudził młody.

-To może posprzątaj wczoraj, tak żebyś miał dziś wolne – uśmiechnęła się półgębkiem mama.

- Jak to wczoraj, przecież to nie możliwe – protestował lisek.

- Tak samo jutro jest niemożliwe, bo jutro jest zawsze po dziś, a dziś trwa cały czas synku, więc zabieraj się dziś do sprzątania.

Dawno dawno temu w małej górskiej wiosce żyła sobie para, kobieta i mężczyzna. Od niedawna byli razem, jednakże każdy życzył im źle. Sami nie wiedzieli do końca z czego wynikała ta niechęć do nich, lecz mimo wszystko trwali razem. Pewnego dnia miarka się przebrała i postanowili uciec gdziekolwiek, byle dalej od wioski. Przyznać trzeba, że rzadko kto zapuszczał się daleko poza osadę. Szli już jakiś czas i dotarli do mostu, za którym nigdy nie byli:

- I co teraz? – zapytała ona.

- Teraz go przejdziemy, nie mamy wyboru – odrzekł spokojnie on.

- A co będzie potem? – martwiła się ona.

- Potem go spalimy, tak na dobry początek – mówiąc to złapał ją za rękę i ruszył przed siebie.

Dawno dawno temu przy stworzeniu świata, jeszcze zanim był ląd, woda czy nawet Wielki Las musiano zebrać naradę. Na owym zebraniu byli obecni bliźniacy, Dobro i Zło. Jako, że bardzo ciężko było ich rozróżnić nakazano im wybrać jakąś cechę, dzięki której ludzie będą potrafili ich odróżnić:

- Chciałbym, aby ludzie o mojej charakterystyce mięli łagodny i przyjemny sen – powiedziało Dobro.

- Ha, w takim razie moim niech się lepiej wstaje! – uśmiechnęło się Zło.

Dawno dawno temu gdzieś na obrzeżach Wielkiego Lasu głośno debatowały dwa żuczki. Pierwszy z nich był niepoprawnym optymistą, uważał, iż bycie kimś innym zapewne nic nie daje. Drugi natomiast dla równowagi doszukiwał się zawsze dziury w całym:

- (..) skoro wszystko dla Ciebie jest takie wspaniałe i przemyślane, to powiedz po co na świecie są wady? Ty masz wady, ja mam wady. A przecież doskonałość nie zna wad, ha! – triumfował żuczek pesymista.

Ten drugi podrapał się po pancerzyku i odpowiedział:

- Patrz, jak nagle z życia znika Ci ktoś bliski, to za czym tęsknisz? Za zaletami czy wadami? No, właśnie po to są.

Dawno dawno temu dorosły już wnuczek zapytał swojej doświadczonej przez życie babci:

- Babciu, Ty zawsze mi służyłaś radą kiedy tego potrzebowałem. Czy mogę Ci zadać kolejne pytanie?

- Zawsze i wszędzie skarbie – odpowiedziała zachęcająco seniorka.

- W życiu bywają takie sytuacje, że różne rzeczy dobiegają końca czy tego chcemy czy nie. Mam na myśli takie, które sami zepsuliśmy, jednakże nie zdając sobie z tego sprawy. Oczywiście po całej sytuacji, wychodzi, że każda osoba dookoła nas wiedziała dokładnie, że coś idzie nie tak, z wyraźnym wskazaniem na to “coś”. Moje pytanie zatem brzmi, skoro to są tak bliscy nam ludzie, dlaczego tak rzadko lub nigdy nie powiedzą nam tego w porę? – wnuczek przekrzywił głowę w oczekiwaniu na odpowiedź.

- To nie jest takie proste wnusiu. Ludzie to na tyle skomplikowane istoty, iż wydaje im się oczywiste, że jak oni coś widzą, to to jest widoczne – odpowiedziała babcia, powoli dobierając każe słowo.

- Tak, ale nie mówię tu o osobach trzecich, tylko o tych najbliższych, tych które mogą się o nas martwić. Dlaczego powiedzą wszystko dopiero, gdy ta rzecz, jak to ująłem, się popsuje? – kontynuował wnuczek.

- Możliwe, że wychodzą założenia, iż nie mają prawa się mieszać w nasze życie. To przecież wydaje się takie poprawne – odrzekła babcia patrząc w okno swego pokoju, jakby sama zamyśliła się nad swoją odpowiedzią.

- Przecież to bez sensu! – zripostował wnuczek.

- Tak, to jest bez sensu – wyszeptała seniorka powoli kiwając głową.

Dawno dawno temu w Wielkim Lesie biegał sobie zajączek. Zadowolony z dobrej pogody kicał co tu to tam. Kiedy znudziła mu się ta beztroska, postanowił wybrać się na zakupy do centrum lasu. Gdzieś w bocznej alejce zaczepił go szczur w długim płaszczu:

- Psst! Nie chcesz kupić zegarka? – wyszeptał szczur.

- Nie chcę, mam już jeden – odpowiedział zajączek chwaląc się swoim lśniącym cudem.

- Nie gadaj głupot, spójrz na te! Każdy piękniejszy, a co Ci szkodzi mieć dwa! Jaki to luksus – kusił sprzedawca.

Zajączek tylko się uśmiechnął:

- To niewykonalne. Jak będę miał dwa zegarki to nigdy nie będę wiedział która jest godzina.